Μια αντιμετώπιση της κατάστασης του Λούκα με βάση το τραύμα ξεκινά με την αναγνώριση ότι η συμπεριφορά του δεν είναι θέμα πειθαρχίας ή απλού φόβου -είναι μια αντίδραση τραύματος. Κατανοώντας αυτό, οι εμπλεκόμενοι επαγγελματίες - δάσκαλοι, σχολικό προσωπικό, ακόμη και οι γονείς - πρέπει να στραφούν από το ερώτημα "Τι του συμβαίνει;" στο ερώτημα "Τι του συνέβη;"

1. Άμεση αντίδραση: Εξασφάλιση της ασφάλειας και της σύνδεσης

Το πρώτο βήμα είναι να διασφαλίσετε ότι ο Luca αισθάνεται σωματικά και συναισθηματικά ασφαλής. Το μέλος του προσωπικού που τον βρίσκει θα πρέπει να τον πλησιάσει με ηρεμία, να μιλήσει με απαλή, σταθερή φωνή και να αποφύγει τις απότομες κινήσεις. Είναι ζωτικής σημασίας να μην αγγίξει τον Luca, εκτός αν το ζητήσει ή υποδηλώσει άνεση μέσω μη λεκτικών ενδείξεων.

Για παράδειγμα, το μέλος του προσωπικού θα μπορούσε να πει: "Ο Λούκα είναι ένας από τους ανθρώπους που δεν είναι σε θέση να του μιλήσουν: "Γεια σου Luca, δεν πειράζει. Είσαι ασφαλής. Είμαι εδώ μαζί σου. Ο συναγερμός τελείωσε τώρα. Δεν χρειάζεται να μιλήσεις αυτή τη στιγμή. Απλά ανέπνεε μαζί μου."

Η χρήση τεχνικών γείωσης, όπως το να βοηθήσετε τον Luca να κατονομάσει πέντε πράγματα που βλέπει, τέσσερα πράγματα που ακούει και τρία πράγματα που αισθάνεται, μπορεί να τον βοηθήσει να επιστρέψει στο παρόν. Ο στόχος είναι η αργή συν-ρύθμιση του νευρικού του συστήματος μέσω της σταθερής παρουσίας και της φωνής, όχι της εξαναγκαστικής συζήτησης.

Αφού ο Luca είναι αρκετά ήρεμος, θα πρέπει να του δοθεί η δυνατότητα να πάει σε έναν ήσυχο, οικείο χώρο του σχολείου -όπως μια αίθουσα συμβουλευτικής ή το γραφείο της νοσοκόμας- όπου αισθάνεται ασφαλής.

2. Επακόλουθη υποστήριξη: Οικοδόμηση εμπιστοσύνης και κατανόησης

Αργότερα, ένας σχολικός σύμβουλος ή ένας εκπαιδευτικός που έχει ενημερωθεί για το τραύμα θα πρέπει να ελέγξει απαλά τον Luca. Ο συγχρονισμός είναι ζωτικής σημασίας - το να τον πιέσετε να μιλήσει πριν να είναι έτοιμος θα μπορούσε να τον τραυματίσει εκ νέου. Αντ' αυτού, ο ενήλικας θα μπορούσε να πει: "Ο Λούκα θα μπορούσε να του μιλήσει: "Είχες μια δύσκολη στιγμή σήμερα. Θέλω να ξέρεις ότι αυτό που ένιωσες έχει νόημα και ότι δεν πειράζει να νιώθεις έτσι. Είμαστε εδώ για σένα όταν είσαι έτοιμος να μιλήσεις."

Είναι σημαντικό να επικυρώσετε τα συναισθήματα του Luca χωρίς να τον κρίνετε. Αποφύγετε φράσεις όπως "ήταν απλώς μια άσκηση" ή "αντιδράς υπερβολικά", οι οποίες απορρίπτουν τον πραγματικό τρόμο που βίωσε ο Luca. Αντ' αυτού, επικεντρωθείτε στην ενσυναισθητική ακρόαση και σε ερωτήσεις ανοιχτού τύπου, όπως: "Τι χρειάζεσαι για να νιώθεις ασφαλής κατά τη διάρκεια της σχολικής ημέρας;". Ή: "Υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά την επόμενη φορά που θα συμβεί μια άσκηση;"

Η προσφορά επιλογών δίνει στον Luca πίσω κάποιο έλεγχο - κάτι που το τραύμα συχνά του αφαιρεί. Ίσως προτιμά να τον προειδοποιούν πριν από τις ασκήσεις ή θέλει έναν ασφαλή ενήλικα να ελέγχει πριν και μετά. Το να φτιάξετε μαζί ένα μικρό "σχέδιο ασφαλείας" ενισχύει την προβλεψιμότητα και την ενδυνάμωση.

3. Δημιουργία ενός περιβάλλοντος στο σχολείο με βάση το τραύμα

Μελλοντικά, το σχολείο θα πρέπει να εργαστεί για να ελαχιστοποιήσει τους ακούσιους εκλυτικούς παράγοντες για μαθητές όπως ο Luca, υιοθετώντας πρακτικές ευαισθητοποιημένες στο τραύμα:

Προετοιμασία και επικοινωνία: Παρέχετε εκ των προτέρων ειδοποίηση για τις ασκήσεις, όποτε είναι δυνατόν, εξηγώντας τι θα συμβεί και γιατί. Χρησιμοποιήστε ουδέτερη, ήρεμη γλώσσα στην ειδοποίηση και επιτρέψτε στους μαθητές να εξαιρεθούν ή να προετοιμαστούν με έναν υποστηρικτικό ενήλικα.
Ασφαλείς χώροι: Δημιουργήστε καθορισμένες "γωνιές ηρεμίας" ή ήσυχους χώρους στο σχολείο όπου οι μαθητές μπορούν να πάνε χωρίς στίγμα αν συγκλονιστούν.
Κατάρτιση για το προσωπικό: Οι εκπαιδευτικοί και το προσωπικό θα πρέπει να εκπαιδευτούν ώστε να αναγνωρίζουν τις αντιδράσεις τραύματος και πώς να αντιδρούν με συμπόνια. Αυτό περιλαμβάνει την κατανόηση της αποστασιοποίησης, των αντιδράσεων φυγής και του συναισθηματικού αποκλεισμού.
Εκπαίδευση από ομοτίμους: Η προώθηση μιας σχολικής κουλτούρας ενσυναίσθησης μπορεί να βοηθήσει τους συμμαθητές να κατανοήσουν γιατί κάποιος σαν τον Luca μπορεί να αντιδράσει διαφορετικά. Οι κατάλληλες για την ηλικία συζητήσεις σχετικά με τα συναισθήματα και το στρες μπορούν να συμβάλουν σε μεγάλο βαθμό στην ομαλοποίηση της αναζήτησης υποστήριξης.

4. Εμπλοκή της οικογένειας και της εξωτερικής υποστήριξης

Οι γονείς ή οι φροντιστές του Λούκα θα πρέπει να συμμετέχουν στη διαδικασία ανάκαμψης. Μπορεί να μην αντιλαμβάνονται την έκταση του τραύματος του Luca ή να αισθάνονται ανήμποροι για το πώς να τον υποστηρίξουν. Ο σχολικός σύμβουλος θα μπορούσε να προγραμματίσει μια συνάντηση με την οικογένεια για:

να μοιραστείτε τι συνέβη με υποστηρικτικό τρόπο
Να εξομαλύνει την αντίδραση του Luca
Προσφέρει πόρους, συμπεριλαμβανομένης της πρόσβασης σε θεραπεία με βάση το τραύμα ή σε ομάδες υποστήριξης
Αναπτύξτε μια στρατηγική υποστήριξης μεταξύ σπιτιού και σχολείου

Η ενθάρρυνση σταθερών ρουτινών στο σπίτι, η ανοιχτή επικοινωνία και η θετική ενίσχυση θα βοηθήσουν τον Luca να ξαναχτίσει την αίσθηση σταθερότητας.

5. Μακροπρόθεσμη θεραπεία και ενδυνάμωση

Η επούλωση από το τραύμα δεν είναι γραμμική. Ορισμένες ημέρες θα είναι καλύτερες από άλλες. Ένα σχολικό περιβάλλον με γνώμονα το τραύμα καλλιεργεί τη μακροπρόθεσμη ανθεκτικότητα με:

Επιβραβεύοντας την πρόοδο, όχι την τελειότητα (π.χ. "Έμεινες στην τάξη σήμερα ακόμα και όταν ήσουν νευρικός. Αυτό είναι τεράστιο.")
Διδάσκοντας δεξιότητες αυτορρύθμισης, όπως η αναπνοή, η ενσυνειδητότητα ή η τήρηση ημερολογίου
Ενσωμάτωση της κοινωνικο-συναισθηματικής μάθησης στα μαθήματα
Παροχή ευκαιριών στους μαθητές να μοιραστούν δημιουργικά τις εμπειρίες τους (π.χ. μέσω τέχνης, αφήγησης ιστοριών ή συζητήσεων υπό την καθοδήγηση των συμμαθητών τους)

Case Stories