Een trauma-geïnformeerde reactie op Luca's situatie begint met de erkenning dat zijn gedrag geen disciplinaire kwestie of simpele angst is --het is een traumareactie. Als ze dit begrijpen, moeten de betrokken professionals - leerkrachten, schoolpersoneel en zelfs ouders - overschakelen van de vraag "Wat mankeert hem?" naar de vraag "Wat is er met hem gebeurd?"

1. Directe reactie: Zorgen voor veiligheid en verbinding

De eerste stap is ervoor zorgen dat Luca zich fysiek en emotioneel veilig voelt. De medewerker die hem vindt, moet hem rustig benaderen, met een zachte, rustige stem spreken en plotselinge bewegingen vermijden. Het is belangrijk om Luca niet aan te raken, tenzij hij om troost vraagt of dit aangeeft door middel van non-verbale signalen.

De medewerker kan bijvoorbeeld zeggen: "Hoi Luca, het is goed. Je bent veilig. Ik ben hier bij je. Het alarm is nu voorbij. Je hoeft nu niet te praten. Adem gewoon met me mee."

Het gebruik van grondtechnieken, zoals Luca helpen vijf dingen te noemen die hij ziet, vier dingen die hij hoort en drie dingen die hij voelt, kan hem helpen terug te keren naar het heden. Het doel is om zijn zenuwstelsel langzaam te co-reguleren door middel van constante aanwezigheid en stem, geen geforceerde conversatie.

Als Luca eenmaal rustig genoeg is, moet hij de mogelijkheid krijgen om naar een rustige, vertrouwde ruimte op school te gaan - zoals een begeleidingsruimte of verpleegsterskamer - waar hij zich veilig voelt.

2. Vervolgondersteuning: Vertrouwen en begrip kweken

Later moet een schooldecaan of een traumagerichte leerkracht voorzichtig contact opnemen met Luca. Timing is cruciaal - hem pushen om te praten voordat hij er klaar voor is, kan hem opnieuw traumatiseren. In plaats daarvan kan de volwassene zeggen: "Je had een moeilijk moment vandaag. Ik wil dat je weet dat wat je voelde zinvol is en dat het oké is om je zo te voelen. We zijn er voor je als je wilt praten."

Het is belangrijk om Luca's gevoelens te bevestigen zonder te oordelen. Vermijd zinnen als "het was maar een oefening" of "je overdrijft", die de echte angst die Luca heeft ervaren wegwuiven. Richt je in plaats daarvan op empathisch luisteren en open vragen, zoals: "Wat heb je nodig om je veilig te voelen tijdens de schooldag?" Of: "Is er iets dat we de volgende keer anders kunnen doen als er een oefening is?"

Het bieden van keuzes geeft Luca wat controle terug - iets wat trauma vaak wegneemt. Misschien wil hij liever gewaarschuwd worden voor een oefening of wil hij dat een veilige volwassene hem voor en na de oefening controleert. Samen een klein "veiligheidsplan" maken versterkt de voorspelbaarheid en zelfredzaamheid.

3. Een traumagerichte omgeving op school creëren

De school moet er in de toekomst aan werken om onbedoelde triggers voor leerlingen zoals Luca te minimaliseren door traumagevoelige werkwijzen toe te passen:

Voorbereiding en communicatie: Voorzie oefeningen waar mogelijk van tevoren en leg uit wat er gaat gebeuren en waarom. Gebruik neutrale, rustige taal in de aankondiging en geef leerlingen de mogelijkheid om niet mee te doen of zich voor te bereiden met een ondersteunende volwassene.
Veilige ruimten: Maak aangewezen "rustige hoeken" of rustige gebieden in de school waar leerlingen zonder stigma naartoe kunnen gaan als ze overweldigd worden.
Training voor personeel: Leerkrachten en personeel moeten getraind worden om traumareacties te herkennen en hoe ze op een medelevende manier kunnen reageren. Dit omvat het begrijpen van dissociatie, vluchtreacties en emotionele uitschakelingen.
Peer educatie: Het bevorderen van een schoolcultuur van empathie kan leeftijdsgenoten helpen begrijpen waarom iemand als Luca anders zou kunnen reageren. Leeftijdsgerichte discussies over emoties en stress kunnen een lange weg gaan in het normaliseren van het zoeken naar steun.

4. De familie en externe ondersteuning erbij betrekken

Luca's ouders of verzorgers moeten bij het herstelproces worden betrokken. Zij realiseren zich misschien niet de omvang van Luca's trauma of voelen zich misschien hulpeloos over hoe ze hem kunnen steunen. De schooldecaan zou een afspraak met de familie kunnen maken om:

Delen wat er is gebeurd op een ondersteunende manier
Lucas reactie te normaliseren
Bied hulpbronnen aan, waaronder toegang tot traumagerichte therapie of steungroepen
Ontwikkel een ondersteuningsstrategie voor thuis en school

Het aanmoedigen van consistente routines thuis, open communicatie en positieve bekrachtiging zal Luca helpen zijn gevoel van stabiliteit weer op te bouwen.

5. Genezing en empowerment op lange termijn

Herstel van een trauma is niet lineair. Sommige dagen zullen beter zijn dan andere. Een traumagerichte schoolomgeving bevordert veerkracht op de lange termijn door:

Het vieren van vooruitgang, niet van perfectie (bijvoorbeeld: "Je bent vandaag in de klas gebleven, zelfs toen je nerveus was. Dat is geweldig.")
Het aanleren van zelfregulatievaardigheden zoals ademhaling, mindfulness of journaling
Integreren van sociaal-emotioneel leren in de lessen
Mogelijkheden bieden aan leerlingen om hun ervaringen op een creatieve manier te delen (bijvoorbeeld door kunst, verhalen vertellen of discussies onder leiding van klasgenoten)

Case Studies